Storage Server jako dysk sieciowy w Linuksie i Windowsie

Twój Storage Server możesz podłączyć do swojego serwera jak lokalny dysk. W Linuksie pojawia się wtedy jako katalog /storage, a w Windowsie jako dysk sieciowy o nazwie storage. Programy, skrypty i narzędzia do backupu po prostu zapisują dane pod tą ścieżką, a ty nie musisz ręcznie kopiować plików tam i z powrotem.

Ten poradnik pokazuje krok po kroku wszystkie drogi, za każdym razem z pełnym szyfrowaniem, bo dane płyną przez internet: w Linuksie protokół SMB (nazywany też CIFS albo Samba) z szyfrowaniem SMB 3 albo SSHFS, a w Windowsie SSHFS-Win przez SFTP. Do tego dochodzą trwałe montowanie, które przetrwa restart, oraz komunikaty błędów, które w praktyce pojawiają się najczęściej. Polecenia dla Linuksa dotyczą Debiana 12 i 13, Ubuntu 22.04 i 24.04 oraz AlmaLinux i Rocky Linux 9, a kroki dla Windowsa systemów Windows 10 i 11 oraz Windows Server w wersjach od 2016 do 2025.

Najważniejsze polecenia, od razu uzupełnione twoją nazwą hosta i nazwą użytkownika, znajdziesz też w panelu klienta przy swoim Storage Serverze, na karcie „Podłącz jako dysk sieciowy”.

Zanim zaczniesz: dane dostępowe i ustawienia dostępu

Wszystkie dane znajdziesz w panelu klienta przy swoim Storage Serverze, w sekcji „Dane połączenia”: nazwę hosta, nazwę użytkownika i hasło. Jeśli nie widać tam hasła, wygenerujesz nowe przyciskiem „Zresetuj hasło”. Zrywa to jednak wszystkie istniejące połączenia, a serwery, na których Storage Server jest już zamontowany, potrzebują potem nowego hasła.

Na tej samej stronie przycisk „Ustawienia dostępu” otwiera przełączniki dla poszczególnych rodzajów dostępu. W tym poradniku liczą się trzy z nich:

• Samba / CIFS dla dysku sieciowego przez SMB (port 445).
• SSH / SFTP / SCP / rsync dla SSHFS w Linuksie i SSHFS-Win w Windowsie (port 23).
• Dostępność zewnętrzna musi być włączona, bo twój serwer łączy się ze Storage Serverem przez internet.

W nowo zamówionych Storage Serverach wszystkie trzy są już włączone. Przykłady w tym artykule używają poniższych wartości, zastąp je własnymi:

Udział na każdym Storage Serverze nazywa się backup, więc pełna ścieżka to \\u123456.storage.kernelhost.net\backup w Windowsie i //u123456.storage.kernelhost.net/backup w Linuksie.

Najpierw sprawdź, czy twój serwer w ogóle dociera do Storage Servera: port 23 dla SSHFS i SSHFS-Win, port 445 dla SMB. W Linuksie:

timeout 5 bash -c '</dev/tcp/u123456.storage.kernelhost.net/23' && echo "Port 23 osiągalny"
timeout 5 bash -c '</dev/tcp/u123456.storage.kernelhost.net/445' && echo "Port 445 osiągalny"

W Windowsie, w PowerShellu:

Test-NetConnection u123456.storage.kernelhost.net -Port 23

Jeśli pojawi się TcpTestSucceeded : True, droga jest wolna. Gdy połączenie nie dochodzi do skutku, sprawdź odpowiedni przełącznik („SSH / SFTP / SCP / rsync” dla portu 23, „Samba / CIFS” dla portu 445), przełącznik „Dostępność zewnętrzna”, a także ewentualny firewall na swoim serwerze, który filtruje połączenia wychodzące. Jeśli port 445 jest trwale zablokowany, w Linuksie wybierz opisaną niżej drogę przez SSHFS.

Linux: montowanie Storage Servera w /storage (SMB)

1. Instalacja cifs-utils

Klienta SMB dostarcza pakiet cifs-utils. Na Debianie i Ubuntu:

apt-get update
apt-get install -y cifs-utils

Na AlmaLinux, Rocky Linux i RHEL:

dnf install -y cifs-utils

2. Punkt montowania i dane dostępowe

Utwórz katalog, pod którym ma się pojawić Storage Server, oraz plik na dane dostępowe:

mkdir -p /storage
nano /etc/storage-credentials

Zawartość pliku:

username=u123456
password=TWOJE_HASLO

Następnie ogranicz prawo odczytu pliku wyłącznie do roota:

chmod 600 /etc/storage-credentials

Dlaczego osobny plik: hasło nie trafia wtedy ani do /etc/fstab, który może czytać każdy użytkownik, ani do historii poleceń. Znaki specjalne w haśle nie sprawiają w tym pliku problemów, cudzysłowy nie są potrzebne.

3. Ręczne montowanie i test

mount -t cifs //u123456.storage.kernelhost.net/backup /storage -o credentials=/etc/storage-credentials,seal,iocharset=utf8,uid=0,gid=0,file_mode=0660,dir_mode=0770

Co robią poszczególne opcje:

• seal szyfruje połączenie za pomocą SMB 3. Ponieważ dane płyną przez internet, nigdy nie pomijaj tej opcji.
• iocharset=utf8 sprawia, że polskie znaki i inne znaki specjalne w nazwach plików docierają poprawnie.
• uid i gid określają, do którego lokalnego użytkownika należą pliki. Jeśli na przykład ma zapisywać serwer WWW, użyj uid=www-data,gid=www-data.
• file_mode i dir_mode ustalają uprawnienia, które Linux pokazuje dla plików i katalogów. Na samym Storage Serverze uprawnienia linuksowe nie są zapisywane, te wartości obowiązują tylko na twoim serwerze.

Czy wszystko działa, sprawdzisz tak:

df -h /storage
touch /storage/plik_testowy && ls -l /storage && rm /storage/plik_testowy

df pokazuje teraz rozmiar twojego Storage Servera, a nie lokalnego dysku.

4. Trwałe montowanie przez /etc/fstab

Aby Storage Server po każdym restarcie był automatycznie z powrotem dostępny, wpisz go do /etc/fstab. Najpierw odmontuj zasób zamontowany na próbę:

umount /storage
nano /etc/fstab

Na końcu dopisz ten wiersz (w całości w jednej linii):

//u123456.storage.kernelhost.net/backup  /storage  cifs  credentials=/etc/storage-credentials,seal,iocharset=utf8,uid=0,gid=0,file_mode=0660,dir_mode=0770,_netdev,nofail,x-systemd.automount  0  0

Ważne są trzy ostatnie opcje:

• _netdev informuje system, że chodzi o dysk sieciowy, który można zamontować dopiero po uruchomieniu sieci.
• nofail sprawia, że serwer nie zawiesi się przy starcie, gdyby Storage Server był akurat nieosiągalny.
• x-systemd.automount montuje Storage Server dopiero przy pierwszym dostępie do /storage, a po przerwie w połączeniu automatycznie montuje go ponownie.

Przeładuj konfigurację i zamontuj:

systemctl daemon-reload
mount -a
ls /storage

Jeśli mount -a nie zgłasza błędu, wiersz jest poprawny. Potem możesz bezpiecznie przetestować restart: dzięki nofail serwer wystartuje nawet wtedy, gdy coś będzie nie tak.

Alternatywa dla Linuksa: SSHFS przez port 23

SSHFS montuje Storage Server przez SSH. To się opłaca, gdy port 445 jest u ciebie zablokowany albo gdy wolisz pracować z kluczem SSH zamiast z hasłem. Połączenie jest zawsze szyfrowane. Pod /storage zamontuj albo SMB, albo SSHFS, nie oba jednocześnie.

Instalacja SSHFS na Debianie i Ubuntu:

apt-get install -y sshfs

Na AlmaLinux i Rocky Linux pakiet znajduje się w repozytorium EPEL:

dnf install -y epel-release
dnf install -y fuse-sshfs

Wygeneruj osobny klucz i zapisz go na Storage Serverze:

ssh-keygen -t ed25519 -f /root/.ssh/storage_ed25519 -N ""
cat /root/.ssh/storage_ed25519.pub | ssh -p 23 u123456@u123456.storage.kernelhost.net install-ssh-key

Przy pierwszym połączeniu potwierdzasz odcisk palca Storage Servera, wpisując yes, i jednorazowo podajesz hasło. Polecenie install-ssh-key dopisuje klucz, nie nadpisując już istniejących kluczy. Od teraz twój serwer loguje się bez hasła.

Ręczne montowanie:

mkdir -p /storage
sshfs -p 23 -o IdentityFile=/root/.ssh/storage_ed25519,reconnect,ServerAliveInterval=15,ServerAliveCountMax=3 u123456@u123456.storage.kernelhost.net: /storage

Dwukropek za nazwą hosta oznacza katalog główny twojego konta na Storage Serverze, czyli te same pliki, które widzisz przez udział SMB. Do trwałego montowania w /etc/fstab trafia ten wiersz:

u123456@u123456.storage.kernelhost.net:  /storage  fuse.sshfs  port=23,IdentityFile=/root/.ssh/storage_ed25519,reconnect,ServerAliveInterval=15,ServerAliveCountMax=3,allow_other,_netdev,nofail,x-systemd.automount  0  0

allow_other daje dostęp także innym użytkownikom niż root, na przykład serwerowi WWW. reconnect i obie wartości ServerAlive utrzymują stabilne połączenie, gdy sieć na chwilę się zatnie. Potem, tak jak wyżej, systemctl daemon-reload i mount -a.

Windows: Storage Server jako szyfrowany dysk sieciowy „storage”

Windows domyślnie podłącza dyski sieciowe przez SMB. Takie połączenie jest jednak szyfrowane tylko wtedy, gdy jedna ze stron wyraźnie tego zażąda, a w Windowsie nie możesz na tym polegać. Aby nikt nie mógł podejrzeć twoich danych w drodze przez internet, w Windowsie podłączasz Storage Server przez SFTP, czyli przez SSH. Potrzebujesz do tego dwóch bezpłatnych programów open source: WinFsp udostępnia system plików, a SSHFS-Win wprowadza SFTP jako dysk sieciowy do Eksploratora plików.

1. Instalacja WinFsp i SSHFS-Win

Otwórz PowerShell przez „Uruchom jako administrator” i wklej te polecenia. Pobierają one oba pakiety instalacyjne z GitHuba i instalują je bez dodatkowych pytań:

[Net.ServicePointManager]::SecurityProtocol = 'Tls12'
$ProgressPreference = 'SilentlyContinue'
Invoke-WebRequest https://github.com/winfsp/winfsp/releases/download/v2.1/winfsp-2.1.25156.msi -OutFile "$env:TEMP\winfsp.msi" -UseBasicParsing
Invoke-WebRequest https://github.com/winfsp/sshfs-win/releases/download/v3.5.20357/sshfs-win-3.5.20357-x64.msi -OutFile "$env:TEMP\sshfs-win.msi" -UseBasicParsing
Start-Process msiexec.exe -Wait -ArgumentList "/i `"$env:TEMP\winfsp.msi`" /qn /norestart"
Start-Process msiexec.exe -Wait -ArgumentList "/i `"$env:TEMP\sshfs-win.msi`" /qn /norestart"

Jeśli na twoim komputerze jest dostępny winget, na przykład w Windows 11, wystarczy też winget install -e --id SSHFS-Win.SSHFS-Win. WinFsp zostanie przy tym zainstalowany automatycznie.

2. Podłączenie dysku w Eksploratorze plików

1. Otwórz Eksplorator plików i wybierz po lewej „Ten komputer”.
2. Wybierz „Mapuj dysk sieciowy”. W Windows 11 i Windows Server 2025 ta opcja kryje się w menu pod trzema kropkami, a w Windows 10 i Windows Server od 2016 do 2022 na karcie „Komputer”.
3. Jako dysk wybierz S:, a jako folder wpisz \\sshfs\u123456@u123456.storage.kernelhost.net!23. Końcówka !23 to port, bez niej SSHFS-Win próbuje połączyć się z portem 22.
4. Pozostaw zaznaczone pole „Połącz ponownie przy logowaniu” i kliknij „Zakończ”.
5. W oknie logowania wpisz swoje hasło i zaznacz „Zapamiętaj moje poświadczenia”.
6. Dysk pojawi się najpierw pod nazwą techniczną. Kliknij go prawym przyciskiem myszy, wybierz „Zmień nazwę” i wpisz storage.

Od teraz Storage Server jest dostępny w widoku „Ten komputer” jako dysk storage i przy każdym logowaniu łączy się automatycznie, zawsze z szyfrowaniem.

Przez PowerShell

Szybciej zrobisz to jednym poleceniem. Uruchom je w zwykłym oknie PowerShell, a nie w oknie otwartym przez „Uruchom jako administrator”, bo dysków podłączonych w sesji z podwyższonymi uprawnieniami Eksplorator plików nie widzi. Windows zapyta przy tym o twoje hasło:

net use S: \\sshfs\u123456@u123456.storage.kernelhost.net!23 * /user:u123456 /persistent:yes

Nazwę storage nadasz potem tak:

(New-Object -ComObject Shell.Application).NameSpace('S:').Self.Name = 'storage'

net use zapamiętuje dysk, ale nie hasło. Dlatego po restarcie Windows przy pierwszym otwarciu dysku ponownie zapyta o hasło. Jeśli zaznaczysz w tym oknie „Zapamiętaj moje poświadczenia”, Windows będzie potem łączył dysk bez pytania. cmdkey nic tu nie pomoże, bo SSHFS-Win przejmuje tylko poświadczenia z własnego okna logowania.

Czy dysk działa przez SSHFS-Win, pokaże net use: w wierszu S: jako sieć widnieje WinFsp.Np. To połączenie zawsze przebiega przez SSH, więc jest szyfrowane.

SMB w Windowsie tylko z wymuszonym szyfrowaniem

Od Windows 11 24H2 i Windows Server 2025 Windows może wymagać szyfrowania dla wszystkich wychodzących połączeń SMB. Tylko wtedy bezpieczna jest także klasyczna droga przez udział backup. Włącz szyfrowanie w oknie PowerShell z uprawnieniami administratora:

Set-SmbClientConfiguration -RequireEncryption $true -Confirm:$false

To ustawienie obowiązuje dla wszystkich połączeń SMB danego komputera. Jeśli twój serwer korzysta jeszcze z innych, starszych udziałów bez szyfrowania, po tej zmianie nie połączysz się już z nimi. Następnie podłącz dysk w zwykłym oknie i sprawdź, czy w wyniku widnieje Encrypted : True:

Test-NetConnection u123456.storage.kernelhost.net -Port 445
cmdkey /add:u123456.storage.kernelhost.net /user:u123456 /pass
net use S: \\u123456.storage.kernelhost.net\backup /persistent:yes
Get-SmbConnection -ServerName u123456.storage.kernelhost.net | Format-List ServerName,ShareName,Dialect,Encrypted

Ten sposób zastępuje SSHFS-Win. Jeśli dysk S: jest już podłączony przez SSHFS-Win, najpierw go odłącz poleceniem net use S: /delete. W starszych wersjach Windowsa szyfrowania nie da się wymusić. Użyj tam SSHFS-Win, jak opisano wyżej.

Dla usług i zaplanowanych zadań

Litera dysku obowiązuje tylko w sesji logowania użytkownika, który podłączył dysk. Usługi, zaplanowane zadania i wiele programów do backupu nie widzą więc S:. Do automatycznych backupów najlepiej użyj programu, który sam obsługuje SFTP, na przykład rclone albo restic, z hostem u123456.storage.kernelhost.net, portem 23 i swoją nazwą użytkownika.

Częste błędy i ich przyczyny

Aby odłączyć zasób, w Linuksie wystarczy umount /storage, a w Windowsie net use S: /delete. Zapisane poświadczenia SSHFS-Win usuniesz w Menedżerze poświadczeń systemu Windows w sekcji „Poświadczenia ogólne”, a te dla SMB poleceniem cmdkey /delete:u123456.storage.kernelhost.net.

Dysk sieciowy czy narzędzie do backupu?

Zamontowany dysk sprawdza się idealnie, gdy programy mają zapisywać bezpośrednio do folderu, na przykład przesłane pliki, eksporty albo archiwa. Do regularnych backupów narzędzia takie jak rsync, BorgBackup czy restic przez SSH na porcie 23 są często solidniejszym wyborem: przesyłają tylko zmiany, wznawiają przerwane przebiegi i na życzenie szyfrują dane już na twoim serwerze. Jak zbudować taki system, opisuje nasz artykuł o strategii backupu serwera, a przy harmonogramie pomoże poradnik o konfiguracji cronjoba.

Wskazówka: jeśli w oknie „Ustawienia dostępu” włączysz „Katalog migawek ZFS”, migawki (snapshoty) twojego Storage Servera pojawią się jako katalog tylko do odczytu .zfs/snapshot. Pojedyncze pliki odtworzysz wtedy zwykłym kopiowaniem, bez przywracania całej migawki.

Bezpieczeństwo w skrócie

• W Linuksie zawsze montuj z opcją seal albo używaj SSHFS, a w Windowsie SSHFS-Win, aby dane były przesyłane w postaci zaszyfrowanej. Klasyczne SMB w Windowsie tylko z wymuszonym szyfrowaniem od Windows 11 24H2 lub Windows Server 2025.
• Plik z danymi dostępowymi /etc/storage-credentials należy do roota i ma uprawnienia 600.
• W oknie „Ustawienia dostępu” wyłącz to, czego nie potrzebujesz. Jeśli korzystasz tylko z SSHFS i SSHFS-Win, przełącznik „Samba / CIFS” może pozostać wyłączony.
• Do SSHFS używaj osobnego klucza przeznaczonego wyłącznie dla Storage Servera, tak jak pokazano wyżej. Jak ogólnie zabezpieczyć SSH, wyjaśnia artykuł Zabezpieczenie SSH i logowanie kluczem.